نشست قضایی: بررسی مسئولیت دهیار در بزه انباشت زباله

برگزار کننده
استان گیلان/ شهر آستانه اشرفیه

تاریخ برگزاری
1401/03/25

پرسش:

در خصوص بزه انباشت زباله در روستاها از سوی اهالی روستا در فرضی که هویت اقدام‌کنندگان به انباشت زباله مشخص نباشد، با توجه به مواد 7 قانون مدیریت پسماندها، ماده 20 قانون هوای پاک و ماده 688 قانون مجازات اسلامی 1375 بخش تعزیرات، اتهامی متوجه دهیار می‌باشد؟ مستند قانونی انتساب بزه به دهیار چیست؟

متن نظریه هیئت عالی:

در قوانین استنادی ترک فعل دهیار جرم‌انگاری نشده است و با توجه به اینکه طبق ماده 2 قانون مجازات اسلامی، جرم هر رفتار منوط به تصریح قانون است و از سوی دیگر مصادیق ماده 688 قانون مجازات اسلامی و نظایر آن فعل مثبت هستند. دهیار قابل تعقیب کیفری نیست.

نظر اکثریت:

            با عنایت به ماده 7 قانون مدیریت پسماندها، وظیفه مدیریت امور موضوع سوال به عهده دهیاری می‌باشد. بنابراین تردیدی در این امر وجود ندارد که دهیار به استناد این ماده قابل تعقیب خواهد بود و مجازات ماده 688 قانون مجازات اسلامی 1375 بخش تعزیرات قابلیت اعمال بر دهیار را دارد.
        

نظر اقلیت:

            با عنایت به اینکه فعل مادی ایجاد آلودگی محیط زیستی و تهدید علیه بهداشت عمومی از سوی دهیار رخ نداده، جرم موضوع ماده 688 منتسب به دهیار نبوده و دهیار تنها از بابت ترک فعلی که در انجام وظایف خود مرتکب شده (آن هم در فرضی که ترک فعل ولو بدون ذکر در قانون و تعیین مجازات برای آن، قابلیت مجازات بر مبنای اصول قانونی را داشته باشد) قابل مجازات است؛ ماده 20 قانون هوای پاک نیز به مجازات مرتکب اشاره دارد؛ نه مسئولی که از انجام وظیفه خود استنکاف نموده است. بنابراین تحمیل مجازات به دهیار به استناد ماده 688 قانون مجازات اسلامی 1375 بخش تعزیرات و ماده 20 قانون هوای پاک فاقد وجاهت قانونی است.
        

مستندات قانونی:

ماده 688 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) ماده 7 قانون مدیریت پسماندها ماده 20 قانون هوای پاک

واژگان کلیدی:

زباله تهدید بهداشت عمومی آلودگی محیط زیست دهیار قانون مدیریت پسماند

15 اسفند 1404 22