اصطلاحات و عبارات بهکار برده شده در این قانون دارای معانی زیر میباشد:
قانون- قانون تشویق و حمایت سرمایهگذاری خارجی.
سرمایهگذار خارجی- اشخاص حقیقی یا حقوقی غیرایرانی و یا ایرانی با استفاده از سرمایه با منشاء خارجی که مجوز سرمایهگذاری موضوع ماده (6) را اخذ نموده باشند.
سرمایه خارجی- انواع سرمایه اعم از نقدی و یا غیرنقدی که توسط سرمایهگذار خارجی به کشور وارد میشود و شامل موارد زیر میگردد:
الف- وجوه نقدی که به صورت ارز قابل تبدیل، از طریق نظام بانکی یا دیگر طرق انتقال وجوه که مورد تأیید بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران باشد، به کشور وارد شود،
ب- ماشینآلات و تجهیزات،
ج- ابزار و قطعات یدکی، قطعات منفصله و مواد اولیه، افزودنی و کمکی،
د- حق اختراع، دانش فنی، اسامی و علائم تجاری و خدمات تخصصی،
ه- سود سهام قابل انتقال سرمایهگذار خارجی،
و- سایر موارد مجاز با تصویب هیأت دولت.
سرمایهگذاری خارجی- بهکارگیری سرمایه خارجی در یک بنگاه اقتصادی جدید یا موجود پس از اخذ مجوز سرمایهگذاری.
مجوز سرمایهگذاری- مجوزی که بر طبق ماده (6) این قانون برای هر مورد سرمایهگذاری خارجی صادر میشود.
سازمان- سازمان سرمایهگذاری و کمکهای اقتصادی و فنی ایران موضوع ماده (5) قانون تشکیل وزارت امور اقتصادی و دارائی مصوب 1353/04/24.
هیأت- هیأت سرمایهگذاری خارجی موضوع ماده (6) این قانون.