فصل چهارم - صلاحیت دیوان داوری قانون داوری نمونه آنسیترال 1985

دیوان داوری می‌تواند در مورد صلاحیت خود،‌ همچنین درباره وجود یا اعتبار موافقت‌نامه داوری اتخاذ تصمیم کند. برای این منظور،‌ شرط داوری که (به صورت) جزئی از یک قرارداد (مقرر شده) باشد،‌ به‌عنوان موافقت‌نامه‌ای مستقل از سایر شرایط قرارداد به شمار می‌رود. تصمیم دیوان داوری مبنی بر اینکه قرارداد باطل و ملغی‌الاثر است،‌ فی‌نفسه به معنای عدم اعتبار شرط داوری (مندرج در آن قرارداد) نخواهد بود.

ایراد به اینکه دیوان داوری فاقد صلاحیت است، ‌بایستی حداکثر تا قبل از تسلیم لایحه دفاعیه مطرح شود. هیچ طرفی به صرف اینکه داوری را تعیین کرده یا در تعیین او مشارکت داشته، از طرح چنین ایرادی محروم نخواهد بود. ایراد به اینکه دیوان داوری از چارچوب صلاحیت خود تجاوز کرده، بایستی به محض اینکه موضوع خارج از صلاحیت در جریان رسیدگی داوری مطرح می‌شود، عنوان گردد. دیوان داوری می‌تواند در هر کدام از موارد (مذکور)، ایراد خارج از موعد را نیز بپذیرد، به شرط آنکه تأخیر را موجه تشخیص دهد.

دیوان داوری می‌تواند نسبت به ایرادات مذکور در بند دو فوق، به‌عنوان یک امر مقدماتی،‌ و یاد رأی ماهوی خود، اتخاذ تصمیم کند. در صورتی که دیوان داوری به صورت یک امر مقدماتی به صلاحیت خود نظر بدهد،‌ هر کدام از طرفین می‌توانند ظرف 30 روز پس از ابلاغ این تصمیم از دادگاه یا مرجع دیگری که در ماده شش پیش‌بینی شده درخواست کند که نسبت به موضوع (رسیدگی و) اتخاذ تصمیم نماید. این تصمیم قابل اعتراض نیست، ‌در اثنای رسیدگی به این درخواست، دیوان داوری می‌تواند به دادرسی خود ادامه داده و رأی نیز صادر کند.

دیوان داوری می‌تواند بنا به درخواست هر کدام از طرفین،‌ مقرر نماید طرف دیگر اقدامات تأمینی را که دیوان با توجه به موضوع اصلی اختلاف ضروری تشخیص می‌دهد، انجام دهد،‌ مگر طرفین طور دیگری توافق کرده باشند. دیوان داوری می‌تواند مقرر نماید که هر کدام از طرفین در رابطه با چنین اقداماتی،‌ تأمین مناسب بسپارند.