نشست قضایی: منظور از دستور موقت موضوع ماده ۱۹ قانون امور حسبی

برگزار کننده
استان فارس/ شهر شیراز

تاریخ برگزاری
1401/08/21

پرسش:

مطابق ماده ۱۹ قانون امور حسبی مصوب ۱۳۱۹/۰۴/۰۲ (هرگاه ضمن رسیدگی به امور حسبی، دعوایی از طرف اشخاص ذی‌نفع حادث شود که رسیدگی به امور حسبی متوقف به تعیین تکلیف نسبت به آن دعوا باشد، دادرس در صورت درخواست دستور موقتی در موضوع آن دعوا مطابق مقررات دادرسی فوری صادر می‌نمایند) منظور از دستور موقت در این ماده چیست؟

متن نظریه هیئت عالی:

در فرض سوال؛ با توجه به صراحت ماده 19 قانون امور حسبی، در صورتی که در مقام رسیدگی به امور حسبی، دعوایی طرح شود که رسیدگی به امور حسبی متوقف به تعیین تکلیف نسبت به آن دعوا باشد، با درخواست ذی‌نفع مطابق مقررات ماده 310 به بعد قانون آیین دادرسی مدنی دستور موقت نیز می‌تواند صادر گردد.

نظر اکثریت:

            دستور موقت به کار برده شده در ماده ۱۹ قانون امور حسبی منطبق با دستور موقت موضوع مواد ۳۱۰ به بعد قانون آیین دادرسی مدنی نیست، بلکه بیشتر منظور مقررات ماده ۱۹ قانون آیین دادرسی مدنی مصوب ۱۳۷۹ و توقف رسیدگی می‌باشد. به این معنی که رسیدگی به امور حسبی تا تعیین تکلیف دعوایی که از طرف اشخاص ذی‌نفع حادث شده متوقف می‌گردد، صراحت ماده ۱۹ قانون امور حسبی موجب این برداشت می‌گردد.
        

نظر اقلیت:

            منظور از دستور موقت در ماده ۱۹ قانون امور حسبی همان دستور موقت مصطلح در ماده ۳۱۰ به بعد قانون آیین دادرسی مدنی است، به‌عبارت‌دیگر هرگاه دادگاه در هنگام رسیدگی متوجه امری فوری شود، مثلاً در هنگام رسیدگی وصیت‌نامه معتبری به نظر دادگاه می‌رسد که آن وصیت‌نامه مشتمل بر امر فوری می‌باشد؛ بنابراین دادگاه می‌تواند به استناد ماده ۱۹ قانون امور حسبی دستور موقت صادر نماید. به صراحت این ماده «دادرس در صورت درخواست دستور موقتی در موضوع آن دعوا مطابق مقررات دادرسی فوری صادر می‌نماید» بنابراین موضوع منطبق با مفهوم دستور موقت به معنای اخص «مواد ۳۱۰ به بعد قانون آیین دادرسی مدنی» می‌باشد.
        

مستندات قانونی:

ماده 310 قانون آئین دادرسی مدنی ماده 19قانون آیین دادرسی مدنی ماده 19قانون امورحسبی

واژگان کلیدی:

امور حسبی دستور موقت ذی نفع دادرسی فوری

13 دی 1404 24