راننده وسیله نقلیهای که شب در حرکت است و همچنین در هر محل یا زمان دیگری که به علت نبودن نور کافی ناشی از ابری بودن هوا، وجود مه، باران، برف، عبور از تونل و مانند آنها دید کافی وجود ندارد، باید چراغهای وسایل نقلیه را به ترتیب مقرر در مواد بعدی روشن نماید.
در خیابانها و جادههایی که نور کافی وجود دارد باید تنها از چراغهای جانبی جلو و عقب در صورت خرابی ناگهانی چراغهای جانبی جلو از چراغ عبور (نور پایین) استفاده شود.
هنگامی که چراغها باید روشن باشند، اگر چند وسیله نقلیه متصل بههم حرکت کنند، روشن کردن چراغهایی که با توجه به محل نصبشان پوشیده میشوند ضرورت ندارد ولی در هر حال چراغهای جلوی وسیله اولی و چراغهای عقب وسیله آخری باید روشن باشند.
رانندگان وسایل نقلیه موتوری موظفند که در جادهها از چراغ رانندگی (نور بالا) استفاده کنند تا بتوانند کلیه اشیا و اشخاص را در فاصله دور ببینند، مگر در موارد زیر که باید از چراغ عبور (نور پایین) استفاده نمایند:
الف- هنگام روبرو شدن با وسیله نقلیهای که از جهت مخالف حرکت میکند. در اینصورت راننده باید از فاصله حداقل 150 متری از چراغ عبور (نور پایین) استفاده نماید تا راننده طرف مقابل بتواند به راحتی و بدون خطر به راه خود ادامه دهد. در عین حال برای جلوگیری از تابش خیرهکننده نور به چشم رانندگان دیگر، میتوان بر حسب مورد از چراغهای کوچک یا چراغهای مهشکن استفاده نمود.
ب- هنگامی که وسیله نقلیه از فاصله نزدیک عقب وسیله نقلیه دیگری که در حال حرکت است عبور میکند، مگر وقتی که در حال سبقت گرفتن باشد.
چراغهای جلو وسایل نقلیهای که در شانه راهها (به استثنای آزادراهها و بزرگراهها) توقف مینمایند با دیدن حرکت وسایل نقلیهای که از مقابل در حرکتند باید خاموش شود و برای تشخیص وجود و ابعاد وسیله نقلیه، چراغهای کوچک و جانبی را روشن نمایند.
استفاده از چراغهای چشمکزن و رنگارنگ در وسایل نقلیه ممنوع است، مگر در مواردی که به موجب این آییننامه مجاز باشد.
افزودن دیدگاه
دیدگاه کاربران