اسناد و ادله اثبات دعوی ممکن است به صورت داده پیام بوده و در هیچ محکمه یا اداره دولتی نمیتوان بر اساس قواعد ادله موجود، ارزش اثباتی «داده پیام» را صرفاً به دلیل شکل و قالب آن رد کرد.
تفسیر ماده 12 قانون تجارت الکترونیکی:
1- مقنن در ماده 12 قانون تجارت الکترونیکی مصوب 1382 شرایطی را مقرر نموده است که به موجب آن، در فرضی که هر یک از اصحاب دعوا جهت طرح یا دفاع از دعوای مطروحه، داده پیام را بعنوان ادله اثبات دعوا یا ادعای خود ارائه نموده باشد، دادگاه مکلف است که به آن ترتیب اثر داده و نمیتواند آن را صرفاً به جهت شکل یا قالب آن رد نماید.
2- مستند به بند الف ماده 2 قانون تجارت الکترونیکی، داده پیام (Data Message)، هر نمادی از واقعه، اطلاعات یا مفهوم است که با وسایل الکترونیکی، نوری و یا فناوریهای جدید اطلاعات تولید، ارسال، دریافت، ذخیره یا پردازش میشود.
به طور کلی، ارزش اثباتی «داده پیام»ها با توجه به عوامل مطمئنه از جمله تناسب روشهای ایمنی به کار گرفته شده با موضوع و منظور مبادله «داده پیام» تعیین میشود.
کلیه «داده پیام»هایی که به طریق مطمئن ایجاد و نگهداری شدهاند از حیث محتویات و امضای مندرج در آن، تعهدات طرفین یا طرفی که تعهد کرده و کلیه اشخاصی که قائممقام قانونی آنان محسوب میشوند، اجرای مفاد آن و سایر آثار در حکم اسناد معتبر و قابل استناد در مراجع قضائی و حقوقی است.
نسبت به «داده پیام» مطمئن، سوابق الکترونیکی مطمئن و امضای الکترونیکی مطمئن انکار و تردید مسموع نیست و تنها میتوان ادعای جعلیت به «دادهپیام» مزبور وارد و یا ثابت نمود که «داده پیام» مزبور به جهتی از جهات قانونی از اعتبار افتاده است.
هر «داده پیام»ی که توسط شخص ثالث مطابق با شرایط ماده (۱۱) این قانون ثبت و نگهداری میشود، مقرون به صحت است.
افزودن دیدگاه
دیدگاه کاربران