1- در صورت بروز اختلاف بین دو یا چند عضو در رابطه با تفسیر و یا اجرای کنوانسیون حاضر اعضاء به منظور حل و فصل اختلاف از طریق مذاکره، تحقیق، میانجیگری، سازش، داوری، توسل به سازمانهای منطقهای اقدام قضایی و یا سایر طرق دوستانه که مایل باشند، رایزنی خواهند نمود.
2- هر اختلافی که به طریقه مذکور در بند 1 این ماده قابل حل و فصل نباشد به تقاضای یکی از دولتهای طرف اختلاف برای اخذ تصمیم به دیوان دادگستری بینالمللی ارجاع خواهد شد.
3- چنانچه یکی از سازمانهای منطقهای یکپارچهسازی اقتصادی مذکور در بند فرعی «ب» ماده 26 طرف اختلافی باشد که به طریقه مذکور در بند 1 این ماده قابل رفع نباشد، سازمان مزبور میتواند از مجرای یکی از دولتهای عضو سازمان ملل متحد از شورا تقاضا کند که طبق ماده 65 اساسنامه دیوان نظر مشورتی دیوان دادگستری بینالمللی را نسبت به مورد استعلام نماید، نظریه مزبور قطعی تلقی خواهد شد.
4- هر دولت در زمان امضاء، تصویب، قبول و یا تایید کنوانسیون حاضر و یا الحاق به آن و یا هر سازمان منطقهای یکپارچهسازی اقتصادی در زمان امضاء و یا تودیع سند حاکی از پذیرش رسمی خود میتواند اعلام دارد که خود را به بندهای 2 و 3 این ماده ملتزم و متعهد نمیداند در چنین صورتی اعضای دیگر نیز در رابطه با عضو مزبور به مفاد بندهای 2 و 3 مکلف و مأخوذ نخواهند بود.
5- هر یک از اعضاء که طبق بند 4 این ماده اعلامی نموده باشد، میتواند با اعلام رسمی به دبیرکل از اعلام مزبور انصراف نماید.