در ودیعه طرفین باید اهلیت برای معامله داشته باشند و اگر کسی مالی را از کسی دیگر که برای معامله اهلیت ندارد به عنوان ودیعه قبول کند باید آن را به ولی او رد نماید و اگر در ید او ناقص یا تلف شود ضامن است.
مهسا باقری | وکیل پایه یک دادگستریتفسیر ماده 610 قانون مدنی:
1- به شرح مندرج در ماده 610 قانون مدنی یکی از شروط مهم در تحقق عقد ودیعه به نحو صحیح و قانونی، اهلیت هر یک از دو طرف عقد میباشد فلذا بطور مثال اگر مالک یا همان مودع، صغیر یا مجنون بوده باشد، گیرنده مال در حکم غاصب محسوب شده و مکلف است که فوراً مال را به ولی مودع رد نماید. بدیهی است در صورت تلف یا ناقص شدن مال مورد ودیعه، وی ضامن خواهد بود.
2- مطابق با نظر جناب دکتر کاتوزیان در فرضی که در عقد ودیعه، هر دو طرف (مالک و امین) محجور باشند از آنجایی که اذن و اجازه مالک بدلیل محجور بودن وی، فاقد اعتبار میباشد فلذا گیرنده مال (مستودع) ضامن هرگونه تلف یا معیوب شدن مال مورد ودیعه خواهد بود.
3- در شرایطی که مالک اقدام به انعقاد عقد ودیعه با یک صغیر غیرممیز یا مجنون نماید از آنجایی که مالک با این اقدام به زیان خود عمل نموده است فلذا مسئولیتی متوجه محجور نخواهد بود. (مستنبط از ماده 1215 قانون مدنی)
افزودن دیدگاه
دیدگاه کاربران