در مواردی که برای طرفین یا یکی از آنها تلفظ ممکن نباشد، اشاره که مبیّن قصد و رضا باشد کافی خواهد بود.
مهسا باقری | وکیل پایه یک دادگستریتفسیر ماده 192 قانون مدنی:
گاهی برای اظهار قصد، الفاظ و کلماتی به کار نمیرود. در چنین حالتی اشاره برای بیان قصد و رضا کافی میباشد. در این میان پرسشی که پیش میآید آن است که چنانچه شخصی قدرت تکلّم داشته باشد، میتواند عقد را با اشاره منعقد نماید یا خیر؟ حقوقدانان معتقدند که حتی اگر شخص توانایی تکلم داشته باشد، ابراز قصد با اشاره در آن منعی ندارد (تقدم لفظ بر اشاره عرفی است نه قانونی! بدین معنی که مردم عرفاً اگر توانایی حرف زدن داشته باشند حرف میزنند اما اگر بخواهند نیز میتوانند با اشاره ابراز قصد نمایند.). اما در عقود نکاح و وقف، تقدم لفظ بر اشاره تقدم قانونی بوده و تقدم عرفی نیست. لذا در عقود نکاح (ماده 1062 قانون مدنی) و وقف (ماده 56 قانون مدنی) اگر شخصی توانایی تکلم داشته باشد، باید با لفظ (حرف بزند)، قصد انشاء خود را ابراز نماید.
افزودن دیدگاه
دیدگاه کاربران